دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۷۳

دلا تو شهد منه در دهان رنجوران — حدیث چشم مگو با جماعت کوران

اگر چه از رگ گردن به بنده نزدیک است — خدای دور بود از بر خدادوران

درون خویش بپرداز تا برون آیند — ز پرده‌ها به تجلی چو ماه مستوران

اگر چه گم شوی از خویش و از جهان این جا — برون خویش و جهان گشته‌ای ز مشهوران

اگر تو ماه وصالی نشان بده از وصل — ز ساعد و بر سیمین و چهره حوران

وگر چو زر ز فراقی کجاست داغ فراق — چنین فسرده بود سکه‌های مهجوران

چو نیست عشق تو را بندگی به جا می‌آر — که حق فرونهلد مزدهای مزدوران

بدانک عشق خدا خاتم سلیمانی است — کجاست دخل سلیمان و مکسب موران

لباس فکرت و اندیشه‌ها برون انداز — که آفتاب نتابد مگر که بر عوران

پناه گیر تو در زلف شمس تبریزی — که مشک بارد تا وارهی ز کافوران