دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۷۶

به جان تو که از این دلشده کرانه مکن — بساز با من مسکین و عزم خانه مکن

بهانه‌ها بمیندیش و عذر را بگذار — مرا مگیر ز بالا و خشک شانه مکن

شراب حاضر و دولت ندیم و تو ساقی — بده شراب و دغل‌های ساقیانه مکن

نظر به روی حریفان بکن که مست تواند — نظر به روزن و دهلیز و آستانه مکن

بجز به حلقه عشاق روزگار مبر — بجز به کوی خرابات آشیانه مکن

ببین که عالم دام است و آرزو دانه — به دام او مشتاب و هوای دانه مکن

ز دام او چو گذشتی قدم بنه بر چرخ — به زیر پای به جز چرخ آستانه مکن

به آفتاب و به مهتاب التفات مکن — یگانه باش و به جز قصد آن یگانه مکن

مکن قرار تو بی‌او چو کاسه بر سر آب — مگیر کاسه به هر مطبخی دوانه مکن

زمانه روشن و تاریک و گرم و سرد شود — مقام جز به سرچشمه زمانه مکن

مکن ستایش بر وی عتاب را بمپوش — مده قطایف و آن سیر در میانه مکن

ولی چه سود که کار بتان همین باشد — مگو به شعله آتش هلا زبانه مکن

بگو به هرچ بسوزی بسوز جز به فراق — روا نباشد و این یک ستم روانه مکن