دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۷۷

به من نگر به دو رخسار زعفرانی من — به گونه گونه علامات آن جهانی من

به جان پیر قدیمی که در نهاد من است — که باد خاک قدم‌هاش این جوانی من

تو چشم تیز کن آخر به چشم من بنگر — مدزد این دل خود را ز دلستانی من

بر این لبم چو از آن بخت بوسه‌ای برسید — شکر کساد شد از قند خوش زبانی من

به گوش‌ها برسد حرف‌های ظاهر من — به هیچ کس نرسد نعره‌های جانی من

بس آتشی که فروزد از این نفس به جهان — بسی بقا که بجوشد ز حرف فانی من

ز شمس مفخر تبریز تا چه دیدستم — که بی‌قرار شدستند این معانی من