دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۷۹

مقام ناز نداری برو تو ناز مکن — چو میوه پخته نگشت از درخت بازمکن

به پیش قبله حق همچو بت میا منشین — نماز خود را از خویش بی‌نماز مکن

گهی که پخته شدی از درخت فارغ باش — ز گرم و سرد میندیش و احتراز مکن

چو هیچ خصم نماند برو به بزم نشین — سلاح رزم بینداز و ترک تاز مکن

چو صاف صاف برآمد ز کوره نقده تو — مده به کوره هر کوردل گداز مکن

جمال خود ز اسیران عشق هیچ مپوش — چو باغ لطف خدایی تو در فراز مکن