دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۸۱

نعیم تو نه از آن است که سیر گردد جان — مرا به خوان تو باید هزار حلق و دهان

بیا که آب حیاتی و بنده مستسقی — نه بنده راست ملالت نه لطف راست کران

بیا که بحر معلق توی و من ماهی — میان بحرم و این بحر را کی دید میان

ز بحر توست یکی قطره آب خاک آلود — که جان شده‌ست به پیش جماعتی بی‌جان

بیا بیا که توی آفتاب و من ذره — به پیش شعله رویت چو ذره چرخ زنان