دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۸۳

اگر سزای لب تو نبود گفته من — برآر سنگ گران و دهان من بشکن

چو طفل بیهده گوید نه مادر مشفق — پی ادب لب او را فروبرد سوزن

دو صد دهان و جهان از برای عز لبت — بسوز و پاره کن و بردران و برهم زن

چو تشنه‌ای دود استاخ بر لب دریا — نه موج تیغ برآرد ببردش گردن

غلام سوسنم ایرا که دید گلشن تو — ز شرم نرگس تو ده زبانش شد الکن

ولیک من چو دفم چون زنی تو کف بر من — فغان کنم که رخم را بکوب چون هاون

مرا ز دست منه تا سماع گرم بود — بکش تو دامن خود از جهان تردامن

بلی ز گلشن معنی است چشم‌ها مخمور — ولیک نغمه بلبل خوش است در گلشن

اگر تجلی یوسف برهنه خوبتر است — دو چشم باز نگردد مگر به پیراهن

اگر چه شعشعه آفتاب جان اصل است — بر آن فلک نرسیده‌ست آدمی بی‌تن

خمش که گر دهنم مرده شوی بربندد — ز گور من شنوی این نوا پس مردن