دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۸۴

بیا بیا که ز هجرت نه عقل ماند نه دین — قرار و صبر برفته‌ست زین دل مسکین

ز روی زرد و دلِ درد و سوز سینه مپرس — که آن به شرح نگنجد بیا، به چشم ببین

چو نان پخته ز تاب تو سرخ رو بودم — چو نانِ ریزه کنونم ز خاک ره برچین

چو آینه، ز جمالت خیال‌چین بودم — کنون تو چهرهٔ من زرد بین و چینْ بَرچین

مثال آبم در جوی کژ روان چپ و راست — فراق از چپ و از راستم گشاده کمین

به روز و شب چو زمین رو بر آسمان دارم — ز روی تو که نگنجد در آسمان و زمین

سحر ز درد نوشتیم نامه پیش صبا — که از برای خدا ره سوی سفر بگزین

اگر سر تو به گل در بود مشوی بیا — وگر به خار رسد پا به کندنش منشین

بیا بیا و خلاصم ده از بیا و برو — بیا چنانک رهد جانم از چنان و چنین

پیام کردم کای تو پیمبر عشّاق — بگو برای خدا زود ای رسول امین

که غرق آبم و آتش ز موج دیده و دل — مرا چه چاره؟ نوشت او که چارهٔ تو همین

نشست نقش دعایم به عالم گردون — کجاست گوش نمازی که بشنود آمین

هزار آینه و صد هزار صورت را — دهم به عشق صلاح جهان صلاح الدین