دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۸۵

به صلح آمد آن ترک تند عربده کن — گرفت دست مرا گفت تکری یرلغسن

سؤال کردم از چرخ و گردش کژ او — گزید لب که رها کن حدیث بی‌سر و بن

بگفتمش که چرا می‌کند چنین گردش — بگفت هیزم تر نیست بی‌صداع دتن

بگفتمش خبر نو شنیده‌ای او گفت — حدیث نو نرود در شکاف گوش کهن

بلندهمتی و چشم تنگ ترک مرا — اگر تو واقف رازی بیا و شرح بکن

نه چشم تنگ خسیسم ولیک ره تنگ است — ز نرگسان دو چشمم به سوی او ره کن