دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۹۰

به پیش آر سغراق گلگون من — ندانم که باده‌ست یا خون من

نجاتی است جان را ز غرقاب غم — چو کشتی نوحی به جیحون من

مرا خوش بشوید ز آب و ز گل — رساند به اصل و به عرجون من

در اجزای من خوش درآمیخته — به خویشی چو موسی و هارون من

زهی آب حیوان زهی آتشی — که جمعند هر دو به کانون من

چو نایم ببوسد چو دفم زند — چه خوش چنگ درزد به قانون من

برو باقی از ساقی من بجوی — کز او یافت شیرینی افسون من