دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۹۱

ای هفت دریا گوهر عطا کن — وین مس‌ها را پرکیمیا کن

ای شمع مستان وی سرو بستان — تا کی ز دستان آخر وفا کن

بگریست بر ما هر سنگ خارا — این درد ما را جانا دوا کن

ای خشم کرده دیدار برده — این ماجرا را یک دم رها کن

احسان و مردی بسیار کردی — آن مردمی را اکنون دو تا کن

ای خوب مذهب ای ماه و کوکب — در ظلمت شب چون مه سخا کن

درد قدیمی رنج سقیمی — گرد یتیمی از ما جدا کن

گر در نعیمم در زر و سیمم — بی‌تو یتیمم درمان ما کن

من لب ببستم در غم نشستم — بگشای دستم قصد لقا کن