دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۹۳

تازه شد از او باغ و بر من — شاخ گل من نیلوفر من

گشته است روان در جوی وفا — آب حیوان از کوثر من

ای روی خوشت دین و دل من — ای بوی خوشت پیغامبر من

هر لحظه مرا در پیش رخت — آیینه کند آهنگر من

من خشک لبم من چشم ترم — این است مها خشک و تر من

آن کس که منم خاک در او — می‌کوبد او بام و در من

آن کس که منم پابسته او — می‌گردد او گرد سر من

باده نخورم ور ز آنک خورم — او بوسه دهد بر ساغر من

پستان وفا کی کرد سیه — آن دایه جان آن مادر من

از من دو جهان صد بر بخورد — چون آید او اندر بر من

دزدار فلک قلعه بدهد — چون گردد او سرلشکر من

بربند دهان غماز مشو — غماز بس است آن گوهر من