دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۹۴

یک قوصره پر دارم ز سخن — جان می‌شنود تو گوش مکن

دربند خودی زین سیر شدی — گیری سر خود ای بی‌سر و بن

چون مستمعان جمله بروند — گویم غم نو با یار کهن

کی سیر شود ماهی ز تری — یا تشنه حق از علم لدن

گر سیر شدند این مستمعان — جان می‌شنود از قرط اذن