دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۹۵

با من صنما دل یک دله کن — گر سر ننهم آنگه گله کن

مجنون شده‌ام از بهر خدا — زان زلف خوشت یک سلسله کن

سی پاره به کف در چله شدی — سی پاره منم ترک چله کن

مجهول مرو با غول مرو — زنهار سفر با قافله کن

ای مطرب دل زان نغمه خوش — این مغز مرا پرمشغله کن

ای زهره و مه زان شعله رو — دو چشم مرا دو مشعله کن

ای موسی جان شبان شده‌ای — بر طور برو ترک گله کن

نعلین ز دو پا بیرون کن و رو — در دشت طوی پا آبله کن

تکیه گه تو حق شد نه عصا — انداز عصا و آن را یله کن

فرعون هوا چون شد حیوان — در گردن او رو زنگله کن