دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۹۶

گر تنگ بدی این سینه من — روشن نشدی آیینه من

ای خار گلی از روضه من — دوزخ تبشی از کینه من

خورشید جهان دارد اثری — از کر و فر دوشینه من

آن کوه احد پشمین شده‌ست — از رشک من و پشمینه من

چون جوز کهن اشکسته شوی — گر نوش کنی لوزینه من

از بهر دل این شیشه دلان — باشد بر که در چینه من

از بهر چنین جمعیت جان — هر روز بود آدینه من

تا تازه شود پژمرده من — تا مرد شود عنینه من