دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۰

گر نه تهی باشدی بیشتر این جوی‌ها — خواجه چرا می‌دود تشنه در این کوی‌ها؟

خُم که در او باده نیست هست خُم از باد پر — خُمِ پر از باد کی سرخ کند روی‌ها؟

هست تهی خارها نیست در او بوی گل — کور بجوید ز خار لطف گل و بوی‌ها

با طلب آتشین روی چو آتش ببین — بر پی دودش برو زود در این سوی‌ها

در حجب مشک موی روی ببین اه چه روی — آنک خدایش بشست دور ز روشوی‌ها

بر رخ او پرده نیست جز که سر زلف او — گاه چو چوگان شود گاه شود گوی‌ها

از غلط عاشقان از تبش روی او — صورت او می‌شود بر سر آن موی‌ها

هی که بسی جان‌ها موی به مو بسته‌اند — چون مگسان شَسته‌اند بر سر چربوی‌ها

باده چو از عقل برد رنگ ندارد رواست — حسن تو چون یوسفی‌ست تا چه کنم خوی‌ها

آهوی آن نرگسش صید کند جز که شیر — راست شود روح چون کژ کند ابروی‌ها

مفخر تبریزیان شمس حق بی‌زیان — توی به تو عشق توست باز کن این توی‌ها