دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۰۳

گرچه اندر فغان و نالیدن — اندکی هست خویشتن دیدن

آن نباشد مرا چو در عشقت — خوگرم من به خویش دزدیدن

به خدا و به پاکی ذاتش — پاکم از خویشتن پسندیدن

دیده کی از رخ تو برگردد — به که آید به وقت گردیدن

در چنین دولت و چنین میدان — ننگ باشد ز مرگ لنگیدن

عاشقان تو را مسلم شد — بر همه مرگ‌ها بخندیدن

فرع‌های درخت لرزانند — اصل را نیست خوف لرزیدن

باغبانان عشق را باشد — از دل خویش میوه برچیدن

جان عاشق نواله‌ها می‌پیچ — در مکافات رنج پیچیدن

زهد و دانش بورز ای خواجه — نتوان عشق را بورزیدن

پیش از این گفت شمس تبریزی — لیک کو گوش بهر بشنیدن