دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۰۴

شب که جهان است پر از لولیان — زهره زند پرده شنگولیان

بیند مریخ که بزم است و عیش — خنجر و شمشیر کند در میان

ماه فشاند پر خود چون خروس — پیش و پسش اختر چون ماکیان

دیده غماز بدوزد فلک — تا که گواهی ندهد بر کیان

خفته گروهی و گروهی به صید — تا کی کند سود و کی دارد زیان

پنج و شش است امشب مهره قمار — سست میفکن لب چون ناشیان

جام بقا گیر و بهل جام خواب — پرده بود خواب و حجاب عیان

ساقی باقی است خوش و عاشقان — خاک سیه بر سر این باقیان

زهر از آن دست کریمش بنوش — تا که شوی مهتر حلواییان

عشق چو مغز است جهان همچو پوست — عشق چو حلوا و جهان چون تیان

حلق من از لذت حلوا بسوخت — تا نکنم حلیه حلوا بیان