دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۰۵

ساقی من خیزد بی‌گفت من — آرد آن باده وافر ثمن

حاجت نبود که بگویم بیار — بشنود آواز دلم بی‌دهن

هست تقاضاگر او لطف او — و آن کرم بی‌حد و خلق حسن

ماه برآید تو مگویش برآ — بر تو زند نور مگویش بزن

ای به گه بزم بهین عیش و نوش — وی به گه رزم مهین صف شکن

از پی هر گمره نیکو دلیل — وز پی محبوس چه‌ای خوش رسن

عالم همچون شب و تو همچو ماه — تو مثل شمعی و جان‌ها لگن

جان مثل ذره بود بی‌قرار — با تو شود ساکن نعم السکن