دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۰۶

مست رسید آن بت بی‌باک من — دردکش و دلخوش و چالاک من

گفت به من بنگر و دلشاد شو — هیچ به خود منگر غمناک من

ز آب و گل این دیده تو پرگل است — پاک کنش در نظر پاک من

دست بزد خرقه من چاک کرد — گفت مزن بخیه بر این چاک من

روی چو بر خاک نهادم بگفت — پاک مکن روی خود از خاک من

ای منت آورده منت می‌برم — ز آنک منم شیر و تو شیشاک من

نفت زدم در تو و می‌سوز خوش — لیک سیه می‌نکند زاک من