دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۰۷

جان منی، جان منی، جان من — آن منی، آن منی، آن من

شاه منی، لایق سودای من — قند منی، لایق دندان من

نور منی، باش در این چشمِ من — چشم من و چشمهٔ حیوان من

گل چو تو را دید، به سوسن بگفت — «سرو من آمد به گلستان من»

از دو پراکنده، تو چونی؟ بگو — زلف تو و حال پریشان من

ای رسنِ زلفِ تو پابند من — چاه زنخدان تو زندان من

دست‌فشان، مست، کجا می‌روی؟ — پیش من آ، ای گل خندان من!