دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۰۹

ای تو پناه همه روز محن — بازسپردم به تو من خویشتن

قلزم مهری که کناریش نیست — قطره آن الفت مرد است و زن

شیر دهد شیر به اطفال خویش — شاه بگوید به گدا کیمسن

بلک شود آتش دایه خلیل — سرمه یعقوب شود پیرهن

نور بد و شد بصر از آفتاب — آب بنوشد ز ثری یاسمن

بلک کشد از بت سنگین غذا — با همه کفرش به عبادت شمن

قهر کند دایگی از لطف تو — زهر دهد دایه چو آری تو فن

گردد ابریشم بر کرم گور — حله شود بر تن مؤمن کفن

بس کن از این شرح و خمش کن که تا — بلبل جان خطبه کند بر فنن