دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۱۴

بانگ برآمد ز دل و جان من — که ز معشوقه پنهان من

سجده‌گه اصل من و فرع من — تاج سر من شه و سلطان من

خسته و بسته‌ست دل و دست من — دست غم یوسف کنعان من

دست نمودم که بگو زخم کیست — گفت ز دست من و دستان من

دل بنمودم که ببین خون شده‌ست — دید و بخندید دلستان من

گفت به خنده که برو شکر کن — عید مرا ای شده قربان من

گفتم قربان کی‌ام یار گفت — آن منی آن منی آن من

صبح چو خندید دو چشمم گریست — دید ملک دیدهٔ گریان من

جوش برآورد و روان کرد آب — از شفقت چشمهٔ حیوان من

نک اثر آب حیاتش نگر — در بن هر سی و دو دندان من

آب حیات است روانه ز جوش — تازه بدو سدرهٔ ایمان من

بندهٔ این آبم و این میر آب — بنده‌تر از من دل حیران من

بس کن گستاخ مرو هین خموش — پیش شهنشاه نهان‌دان من