دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۱۶

آمده‌ای بی‌گه خامش مشین — یک قدح مردفکن برگزین

آب روان داد ز چشمه حیات — تا بدمد سبزه ز آب و ز طین

آن می گلگون سوی گلشن کشان — تا بگزد لاله رخ یاسمین

راح نما روح مرا تا که روح — خندد و گوید سخنی خندمین

درکشد اندیشه گری دست خود — چونک برافشاند یار آستین

گردن غم را بزند تیغ می — کاین بکشد کان حلاوت ز کین

بام و در مجلس افغان کند — کاغتنموا الهوه یا شاربین

گوش گشا جانب حلقه کرام — چشم گشا روشنی چشم بین

سجده کند چین چو گشاید دو چشم — جعد تو را بیند پنجاه چین

خرمیش بر دل خرم زند — سوی امین آید روح الامین

مادر عشرت چو گشاید کنار — بازرهد جان ز بنات و بنین

بس کنم و رخت به ساقی دهم — وز کف او گیرم در ثمین