دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۱۷

پیشتر آ ای صنم شنگ من — ای صنم همدل و همرنگ من

شیوه گری بین که دلم تنگ شد — تا تو بگوییش که دلتنگ من

جنگ کنم با دل خود چون عوان — تا تو بگویی سره سرهنگ من

چند بپرسی که رخت زرد چیست — از غم تو ای بت گلرنگ من

دوش به زهره همه شب می‌رسید — زاری این قالب چون چنگ من

جان مرا از تن من بازخر — تا برهد جان من از ننگ من

ای شده از لطف لب لعل تو — صیرفی زر دل چون سنگ من

صلح بده جان مرا و مرا — کز جهت توست همه جنگ من

پای من از باد روانتر شود — گر تو بگویی که بیا لنگ من

زان شده‌ام بسته آونگ تو — کز تو شود چون شکر آونگ من

ای تو ز من فارغ و من زار زار — اه چه شوم چون کنی آهنگ من

زنگی غم بر در شادی روم — روم مرا بازخر از زنگ من

بی‌گهی و دوری ره باک نیست — نیم قدم شد ز تو فرسنگ من

پیری من گشته به از کودکی — تازه شده روی پرآژنگ من

خامش کن چون خمشان دنگ باش — تات بگوید خمش و دنگ من