دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۴۴

کار جهان هر چه شود کار تو کو بار تو کو — گر دو جهان بتکده شد آن بت عیار تو کو

گیر که قحط است جهان نیست دگر کاسه و نان — ای شه پیدا و نهان کیله و انبار تو کو

گیر که خار است جهان گزدم و مار است جهان — ای طرب و شادی جان گلشن و گلزار تو کو

گیر که خود مرد سخا کشت بخیلی همه را — ای دل و ای دیده ما خلعت و ادرار تو کو

گیر که خورشید و قمر هر دو فروشد به سقر — ای مدد سمع و بصر شعله و انوار تو کو

گیر که خود جوهریی نیست پی مشتریی — چون نکنی سروریی ابر گهربار تو کو

گیر دهانی نبود گفت زبانی نبود — تا دم اسرار زند جوشش اسرار تو کو

هین همه بگذار که ما مست وصالیم و لقا — بی‌گه شد زود بیا خانه خمار تو کو

تیز نگر مست مرا همدل و هم دست مرا — گر نه خرابی و خرف جبه و دستار تو کو

برد کلاه تو غری برد قبایت دگری — روی تو زرد از قمری پشت و نگهدار تو کو

بر سر مستان ابد خارجیی راه زند — شحنگیی چون نکنی زخم تو کو دار تو کو

خامش ای حرف فشان درخور گوش خمشان — ترجمه خلق مکن حالت و گفتار تو کو