دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۴۵

شب شد ای خواجه ز کی آخر آن یار تو کو — یار خوش آواز تو آن خوش دم و شش تار تو کو

یار لطیف تر تو خفته بود در بر تو — خفته کند ناله خوش خفته بیدار تو کو

گاه نماییش رهی گوش بمالیش گهی — دم ز درون تو زند محرم اسرار تو کو

زنده کند هر وطنی ناله کند بی‌دهنی — فتنه هر مرد و زنی همدم گفتار تو کو

دست بنه بر رگ او تیز روان کن تک او — ای دم تو رونق ما رونق بازار تو کو