دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۴۶

ای شکران ای شکران کان شکر دارم از او — پندپذیرنده نیم شور و شرر دارم از او

خانه شادی است دلم غصه ندارم چه کنم — هر چه به عالم ترشی دورم و بیزارم از او

کی هلدم با خود کی می‌دهدم بر سر می — گل دهدم در مه دی بلبل گلزارم از او

من خوش و تو نیم خوشی جهد بکن تا بچشی — تا قدحی می‌بکشی ز آنک گرفتارم از او