دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۷۴

ای یار قلندردل دلتنگ چرایی تو — از جغد چه اندیشی چون جان همایی تو

بخرام چنین نازان در حلقه جانبازان — ای رفته برون از جا آخر به کجایی تو

داده‌ست ز کان تو لعل تو نشانی‌ها — آن گوهر جانی را آخر ننمایی تو

بس خوب و لطیفی تو بس چست و ظریفی تو — بس ماه لقایی تو آخر چه بلایی تو

ای از فر و زیبایی وز خوبی و رعنایی — جان حلقه به گوش تو در حلقه نیایی تو

ای بنده قمر پیشت جان بسته کمر پیشت — از بهر گشاد ما در بند قبایی تو

از دل چو ببردی غم دل گشت چو جام جم — وین جام شود تابان ای جان چو برآیی تو

هر روز برآیی تو با زیب و فر آیی تو — در مجلس سرمستان باشور و شر آیی تو

شمس الحق تبریزی ای مایه بینایی — نادیده مکن ما را چون دیده مایی تو