دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۷۹

تو جام عشق را بستان و می‌رو — همان معشوق را می‌دان و می‌رو

شرابی باش بی‌ خاشاکِ صورت — لطیف و صاف همچون جان و می‌رو

یکی دیدار او صد جان به ارزد — بده جان و بخر ارزان و می‌رو

چو دیدی آن چنان سیمین‌بری را — بده سیم و بنه همیان و می‌رو

اگر عالم شود گریان تو را چه؟ — نظر کن در مه خندان و می‌رو

اگر گویند زرّاقی و خالی — بگو هستم دوصد چندان و می‌رو

کلوخی بر لب خود مال با خلق — شکر را گیر در دندان و می‌رو

بگو: " آن مه مرا باقی شما را — نه سر خواهیم و نی سامان" و می‌رو

کی است آن مه خداوند شمس تبریز — درآ در ظل آن سلطان و می‌رو