دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۸۰

از این پستی به سوی آسمان شو — روانت شاد بادا خوش روان شو

ز شهر پرتب و لرزه بجستی — به شادی ساکن دارالامان شو

اگر شد نقش تن نقاش را باش — وگر ویران شد این تن جمله جان شو

وگر روی از اجل شد زعفرانی — مقیم لاله زار و ارغوان شو

وگر درهای راحت بر تو بستند — بیا از راه بام و نردبان شو

وگر تنها شدی از یار و اصحاب — به یاری خدا صاحب قران شو

وگر از آب و از نان دور ماندی — چو نان شو قوت جان‌ها و چنان شو