دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۸۲

به پیشت نام جان گویم زهی رو — حدیث گلستان گویم زهی رو

تو این جا حاضر و شرمم نباشد — که از حسن بتان گویم زهی رو

بهار و صد بهار از تو خجل شد — من افسانه خزان گویم زهی رو

تو شاهنشاه صد جان و جهانی — من از جان و جهان گویم زهی رو

حدیثت در دهان جان نگنجد — حدیثت از زبان گویم زهی رو

جهان گم گشت و ماهت آشکارا — چنین مه را نهان گویم زهی رو

همه عالم ز نورت لعل در لعل — به پیش تو ز کان گویم زهی رو

ز تو دل‌ها پر از نور یقین است — یقین را از گمان گویم زهی رو

چو خورشید جمالت بر زمین تافت — ز ماه و اختران گویم زهی رو

چو لطف شمس تبریزی ز حد رفت — من از وی گر فغان گویم زهی رو