دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۸۳

به پیشت نام جان گویم زهی رو — حدیث گلستان گویم زهی رو

تو این جا حاضر و شرمم نباشد — که از حسن بتان گویم زهی رو

چو شاه بی‌نشان عالم بیاراست — من از شکل و نشان گویم زهی رو

چو نور لامکان آفاق بگرفت — من از جا و مکان گویم زهی رو

به پیش این دکان که کان شادی است — من از سود و زیان گویم زهی رو

به پیش این چنین دانای اسرار — کژی در دل نهان گویم زهی رو

چو استاره و جهان شد محو خورشید — فسانه این جهان گویم زهی رو

اوان قاب قوسین است و ادنی — حدیث خرکمان گویم زهی رو

از آن جان که روان شد سوی جانان — بر هر بی‌روان گویم زهی رو

حدیثی را که جان هم نیست محرم — من از راه دهان گویم زهی رو

چو شاهنشاه صد جان و جهانی — من از جان و جهان گویم زهی رو