دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۸۴

بیا ای رونق گلزار از این سو — از آن شکر یکی قنطار از این سو

یکی بوسه قضاگردان جانت — از آن دو لعل شکربار از این سو

از آن روزن فروکن سر چو مهتاب — وزان گلشن یکی گلزار از این سو

کباب و می از این سو دود از آن سو — درخت خار از آن سو یار از این سو

تعب تن راست لایق راح دل را — منه رنج تن سگسار از این سو

سلیمانا سوی بلقیس بگذر — که آمد هدهد طیار از این سو

به منقارش یکی پرنور نامه — نموده صد هزار اسرار از این سو

مخور تنها که تنها خوش نباشد — یکی ساغر از آن خمار از این سو

بدن تنهاخور آمد روح مؤثر — که جان هدیه کند ایثار از این سو

سقاهم می‌دهد ساغر پیاپی — به تو ای ساقی ابرار از این سو

به هر دو دست گیرش تا نریزی — قدح پر است هین هشدار از این سو

بیا که خرقه‌ها جمله گرو شد — ز تو ای شاه خوش دستار از این سو

برهنه شو ز حرف و بحر در رو — چو بانگ بحر دان گفتار از این سو