دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۸۸

در این رقص و در این های و در این هو — میان ماست گردان میر مه رو

اگر چه روی می‌دزدد ز مردم — کجا پنهان شود آن روی نیکو

چو چشمت بست آن جادوی استاد — درآ در آب جو و آب می‌جو

تو گویی کو و کو او نیز سر را — به هر سو می‌کند یعنی که کو کو

ز کوی عشق می‌آید ندایی — رها کن کو و کو دررو در این کو

برو دامان خاقان گیر محکم — چو او باشد چه اندیشی ز باجو

برو پهلوی قصرش خانه‌ای گیر — که تا ایمن شوی از درد پهلو

گریزان درد و دارو در پی تو — زهی لطف و زهی احسان و دارو

سیه کاری و تلخی را رها کن — بر ما زو بیا غلطان چو مازو

از او یابد طرب هم مست و هم می — از او گیرد نمک هم رو و هم خو

از او اندیش و گفتن را رها کن — لطیف اندیش باشد مرد کم گو