دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۸۹

بازم صنما چه می‌فریبی تو — بازم به دغا چه می‌فریبی تو

هر لحظه بخوانیم کریمانه — ای دوست مرا چه می‌فریبی تو

عمری تو و عمر بی‌وفا باشد — ما را به وفا چه می‌فریبی تو

دل سیر نمی‌شود به جیحون‌ها — ما را به سقا چه می‌فریبی تو

تاریک شده‌ست چشم بی‌ماهت — ما را به عصا چه می‌فریبی تو

ای دوست دعا وظیفه بنده‌ست — ما را به دعا چه می‌فریبی تو

آن را که مثال امن دادی دی — با خوف و رجا چه می‌فریبی تو

گفتی به قضای حق رضا باید — ما را به قضا چه می‌فریبی تو

چون نیست دواپذیر این دردم — ما را به دوا چه می‌فریبی تو

تنها خوردن چو پیشه کردی خوش — ما را به صلا چه می‌فریبی تو

چون چنگ نشاط ما شکستی خرد — ما را به سه تا چه می‌فریبی تو

ما را بی ما چه می‌نوازی تو — ما را با ما چه می‌فریبی تو

ای بسته کمر به پیش تو جانم — ما را به قبا چه می‌فریبی تو

خاموش که غیر تو نمی‌خواهیم — ما را به عطا چه می‌فریبی تو