دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۹۰

دیدی که چه کرد آن پری رو — آن ماه لقای مشتری رو

گشتند بتان همه نگونسار — در حسن خلیل آزری رو

شد کفر چو شمع‌های ایمان — کورد به سوی کافری رو

شد جمله جهان بهشت خندان — زان سرو روان عبهری رو

دارد دو هزار سحر مطلق — وای ار آرد به ساحری رو

افروخت بهار چون گل سرخ — بر رغم دل مزعفری رو

کافور نثار کرد خورشید — بر چهره شام عنبری رو

شد شیشه زرد همچو لاله — زان باده لعل احمری رو

فربه شد عشق و زفت و لمتر — بنهاد خرد به لاغری رو

بر باده لعل زد رخ من — تا چند نهد به زرگری رو

بس کن هله فتنه را مشوران — یا برگردان ز شاعری رو