دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۹۲

ای عارف خوش کلام برگو — ای فخر همه کرام برگو

هر ممتحنی ز دست رفته — بر دست گرفت جام برگو

قایم شو و مات کن خرد را — وز باده باقوام برگو

تا روح شویم جمله می ده — تا خواجه شود غلام برگو

قانع نشوم به نور روزن — بشکاف حجاب بام برگو

بپذیر مدام خوش ز ساقی — چون مست شدی مدام برگو

آن جام چو زر پخته بستان — زان سوختگان خام برگو

مبدل شد و خوش حطام دنیا — چون رستی از این حطام برگو

لب بستم ای بت شکرلب — بی‌واسطه و پیام برگو