دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۲۴

ای بمرده هر چه جان در پای او — هر چه گوهر غرقه در دریای او

آتش عشقش خدایی می‌کند — ای خدا هیهای او هیهای او

جبرئیل و صد چو او گر سر کشد — از سجود درگهش ای وای او

چون مثالی برنویسد در فراق — خون ببارد از خم طغرای او

هر کی ماند زین قیامت بی‌خبر — تا قیامت وای او ای وای او

هر کی ناگه از چنان مه دور ماند — ای خدایا چون بود شب‌های او

در نظاره عاشقان بودیم دوش — بر شمار ریگ در صحرای او

خیمه در خیمه طناب اندر طناب — پیش شاه عشق و لشکرهای او

خیمه جان را ستون از نور پاک — نور پاک از تابش سیمای او

آب و آتش یک شده ز امروز او — روز و شب محو است در فردای او

عشق شیر و عاشقان اطفال شیر — در میان پنجه صدتای او

طفل شیر از زخم شیر ایمن بود — بر سر پستان شیرافزای او

در کدامین پرده پنهان بود عشق — کس نداند کس نبیند جای او

عشق چون خورشید ناگه سر کند — برشود تا آسمان غوغای او