دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۲۵

شکر ایزد را که دیدم روی تو — یافتم ناگه رهی من سوی تو

چشم گریانم ز گریه کند بود — یافت نور از نرگس جادوی تو

بس بگفتم: «کو وصال و کو نجاح؟» — برد این کو کو مرا در کوی تو

از لب اقبال و دولت بوسه یافت — این لبان خشک مدحت گوی تو

تیر غم را اسپری مانع نبود — جز زره‌هایی که دارد موی تو

آسمان جاهی که او شد فرش تو — شیرمردی کو شود آهوی تو

شاد بختی که غم تو قوت اوست — پهلوانی کو فتد پهلوی تو

جست و جویی در دلم انداختی — تا ز جست و جو روم در جوی تو

خاک را هایی و هویی کی بدی — گر نبودی جذب‌ های و هوی تو؟!

آب دریا تا به کعب آید ورا — کو بیابد بوسه بر زانوی تو

بس! که تا هر کس رود بر طبع خویش — جمله خلقان را نباشد خوی تو