دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۲۶

ای بکرده رخت عشاقان گرو — خون مریز این عاشقان را و مرو

بر سر ره تو ز خون آثار بین — هر طرف تو نعره خونین شنو

گفتم این دل را که چوگانش ببین — گر یکی گویی در آن چوگان بدو

گفت دل کاندر خم چوگان او — کهنه گشتم صد هزاران بار و نو

کی نهان گردد ز چوگان گوی دل — کاندر آن صحرا نه چاه است و نه گو

گربه جان عطسه شیر ازل — شیر لرزد چون کند آن گربه مو

زر کان شمس تبریزی است این — صاف باشد گر بجویی جو به جو