دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۲۸

جان ما را هر نفس بستان نو — گوش ما را هر نفس دستان نو

ماهیانیم اندر آن دریا که هست — روز روزش گوهر و مرجان نو

تا فسون هیچ کس را نشنوی — این جهان کهنه را برهان نو

عیش ما نقد است وآنگه نقد نو — ذات ما کان است وآنگه کان نو

این شکر خور این شکر کز ذوق او — می‌دهد اندر دهان دندان نو

جمله جان شو ار کسی پرسد تو را — تو کیی گو هر زمانی جان نو

من زمین را لقمه‌ام لیکن زمین — رویدش زین لقمه صد لقمان نو

زرد گشتی از خزان غمگین مشو — در خزان بین تاب تابستان نو