دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۳۶

جانا توی کلیم و منم چون عصای تو — گه تکیه گاه خلقم و گه اژدهای تو

در دست فضل و رحمت تو یارم و عصا — ماری شوم چو افکندم اصطفای تو

ای باقی و بقای تو بی‌روز و روزگار — شد روز و روزگار من اندر وفای تو

صد روز و روزگار دگر گر دهی مرا — بادا فدای عشق و فریب و ولای تو

دل چشم گشت جمله چو چشمم به دل بگفت — بی‌کام و بی‌زبان عجب وصف‌های تو

زان دم که از تو چشم خبر برد سوی دل — دل می‌کند دعای دو چشم و دعای تو

می‌گردد آسمان همه شب با دو صد چراغ — در جست و جوی چشم خوش دلربای تو

گر کاسه بی‌نوا شد ور کیسه لاغری — صد جان و دل فزود رخ جان فزای تو

گر خانه و دکان ز هوای تو شد خراب — درتافت لاجرم به خرابم ضیای تو

ای جان اگر رضای تو غم خوردن دل است — صد دل به غم سپارم بهر رضای تو

از زخم هاون غم خود خوش مرا بکوب — زین کوفتن رسد به نظر توتیای تو

جان چیست نیم برگ ز گلزار حسن تو — دل چیست یک شکوفه ز برگ و نوای تو

خامش کنم اگر چه که گوینده من نیم — گفت آن توست و گفتن خلقان صدای تو