دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۳۸

ای کرده چهره تو چو گلنار شرم تو — پرهیز من ز چیست ز تو یار شرم تو

گلشن ز رنگ روی تو صد رنگ ریخته‌ست — چون گل چرا دمید ز رخسار شرم تو

من صد هزار خرقه ز سودا بدوختم — کان جمله را بسوخت به یک بار شرم تو

صافی شرم توست نهان در حجاب غیب — دردی بریخت بر رخ گلزار شرم تو

آن دل که سنگ بود ز شرم تو آب ریخت — یا رب چه کرد در دل هشیار شرم تو

خون گشت نام کوه که نامش شده‌ست لعل — چون درفتاد در که و کهسار شرم تو