دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۳۹

رفتم به کوی خواجه و گفتم که خواجه کو — گفتند خواجه عاشق و مست است و کو به کو

گفتم فریضه دارم آخر نشان دهید — من دوستدار خواجه‌ام آخر نیم عدو

گفتند خواجه عاشق آن باغبان شده‌ست — او را به باغ‌ها جو یا بر کنار جو

مستان و عاشقان بر دلدار خود روند — هر کس که گشت عاشق رو دست از او بشو

ماهی که آب دید نپاید به خاکدان — عاشق کجا بماند در دور رنگ و بو

برف فسرده کو رخ آن آفتاب دید — خورشید پاک خوردش اگر هست تو به تو

خاصه کسی که عاشق سلطان ما بود — سلطان بی‌نظیر وفادار قندخو

آن کیمیای بی‌حد و بی‌عد و بی‌قیاس — بر هر مسی که برزد زر شد به ارجعوا

در خواب شو ز عالم وز شش جهت گریز — تا چند گول گردی و آواره سو به سو

ناچار می برندت باری به اختیار — تا پیش شاه باشدت اعزاز و آبرو

گر ز آنک در میانه نبودی سرخری — اسرار کشف کردی عیسیت مو به مو

بستم ره دهان و گشادم ره نهان — رستم به یک قنینه ز سودای گفت و گو