دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۶

برفت یار من و یادگار ماند مرا — رخ معصفر و چشم پرآب و وااسفا

دو دیده باشد پرنم چو در وی است مقیم — فرات و کوثر و آب حیات جان افزا

چرا رخم نکند زرگری چو متصلست — به گنج بی‌حد و کان جمال و حسن و بها

چراست وااسفاگوی زانکه یعقوبست — ز یوسف کش مه روی خویش گشته جدا

ز ناز اگر برود تا ستاره بار شوم — رسد چو می‌زندش آفتاب طال بقا

اگر چه ام ز چراگاه جان برون کرده است — کجاست زهره و یارا که گویمش که چرا

الست عشق رسید و هر آن که گفت بلی — گواه گفت بلی هست صد هزار بلا

بلا در است و بلادر تو را کند زیرک — خصوص در یتیمی که هست از آن دریا

منم کبوتر او گر براندم سر نی — کجا پرم نپرم جز که گرد بام و سرا

منم ز سایه او آفتاب عالمگیر — که سلطنت رسد آن را که یافت ظل هما

بس است دعوت دعوت بهل دعا می‌گو — مسیح رفت به چارم سما به پر دعا