دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۴۹

به وقت خواب بگیری مرا که هین برگو — چو اشتهای سماعت بود بگه‌تر گو

چو من ز خواب سر و پای خویش گم کردم — تو گوش من بگشایی که قصه از سر گو

چو روی روز نهان شد به زیر طره شب — بگیریم که از آن طره معنبر گو

فتاده آتش خواب اندر این نیستان‌ها — تو آمده که حدیث لب چو شکر گو

و آنگهی به یکی بار کی شوی قانع — غزل تمام کنم گوییم مکرر گو

بیا بگو چه کنی گر ز خوابناکی خویش — به تو بگوید لالا برو به عنبر گو

از آنچ خورده‌ای و در نشاط آمده‌ای — مرا از آن بخوران و حدیث درخور گو

ز من چو می‌طلبی مطربی مستانه — تو نیز با من بی‌دل ز جام و ساغر گو

من این به طیبت گفتم وگر نه خاک توام — مرا مبارک و قیماز خوان و سنجر گو