دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۵۲

بی‌دل شده‌ام بهر دل تو — ساکن شده‌ام در منزل تو

صرفه چه کنم در معدن تو — زر را چه کنم با حاصل تو

شد جمله جهان سبز از دم تو — قبله دل و جان هر قابل تو

شد عقل و خرد دیوانه تو — بی‌علم و عمل شد عامل تو

مرغان فلک پربسته تو — هر عاقل جان ناعاقل تو

هاروت هنر ماروت ادب — گشتند نگون در بابل تو

گردن بکشد جان همچو شتر — تا زنده شوم از بسمل تو

حل گشت ز تو هر مشکل جان — ماندم به جهان من مشکل تو

بنویس برات این مزد مرا — تا نقد کنم از عامل تو

از روز به است اکنون شب ما — از تاب مه بس کامل تو

تا شب شتران هموار روند — تا منزل خود با محمل تو

در منزل خود آزاد شوند — از ظالم تو وز عادل تو

خامش کن و خود در یک دمه‌ای — خامش نکند این قایل تو