دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۸۸

شحنه عشق می‌کشد از دو جهان مصادره — دیده و دل گرو کنم بهر چنان مصادره

از سبب مصادره شحنه عشق رهزند — پس بر عاشقان شود راحت جان مصادره

داد جگر مصادره از خود لعل پاره‌ها — جانب دیده پاره‌ای رفت از آن مصادره

عشق شهی است چون قمر کیسه گشا و سیم بر — سیم بده به سیم بر نیست زیان مصادره

هر چه برد مصادره از تن عاشقان گرو — بازرسد به کوی دل نورفشان مصادره

فصل بهار را ببین جمله به باغ وادهد — آنچ ز باغ برده بد ظلم خزان مصادره

بخشش آفتاب بین بازدهد قماش مه — هر چه ز ماه می‌ستد دور زمان مصادره

دیده و عقل و هوش را شب به مصادره برد — صبحدمی ندا کند بازستان مصادره

نور سحر بریخته زنگیکان گریخته — گرچه شب آفتاب را کرد نهان مصادره