دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۰

ز سوز شوق دل من همی‌زند عللا — که بوک دررسدش از جناب وصل صلا

دلست همچو حسین و فراق همچو یزید — شهید گشته دو صد ره به دشت کرب و بلا

شهید گشته به ظاهر حیات گشته به غیب — اسیر در نظر خصم و خسروی به خلا

میان جنت و فردوس وصل دوست مقیم — رهیده از تک زندان جوع و رخص و غلا

اگر نه بیخ درختش درون غیب ملیست — چرا شکوفه وصلش شکفته است ملا

خموش باش و ز سوی ضمیر ناطق باش — که نفس ناطق کلی بگویدت افلا