دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۱۱

از انبهی ماهی دریا به نهان گشته — انبه شده قالب‌ها تا پرده جان گشته

از فرقت آن دریا چون زهر شده شکر — زهر از هوس دریا آب حیوان گشته

در عشرت آن دریا نی این و نه آن بوده — بر ساحل این خشکی این گشته و آن گشته

اندر هوس دریا ای جان چو مرغابی — چندان تو چنین گفته کز عشق چنان گشته

دوش از شکم دریا برخاست یکی صورت — و آن غمزه‌اش از دریا بس سخته کمان گشته

دل گفت به زیر لب من جان نبرم از وی — سوگند به جان دل کان کار چنان گشته

از غمزه غمازی وز طرفه بغدادی — دل گشته چنان شادی جانم همدان گشته

در بیشه درافتاده در نیم شبی آتش — در پختن این شیران تا مغز پزان گشته

از شعله آن بیشه تابان شده اندیشه — تا قالب جان پیشه بی‌جا و مکان گشته

گرمابه روحانی آوخ چه پری خوان است — وین عالم گورستان چون جامه کنان گشته

از بهر چنین سری در سوسن‌ها بنگر — دستوری گفتن نی سر جمله زبان گشته

شمس الحق تبریزی درتافته از روزن — تا آنچ نیارم گفت چون ماه عیان گشته